تو را من چشم در راهم شبا هنگام که می گیرند در شاخ «تلاجن» سایه ها رنگ سیاهی وزان دل خستگانت راست اندوهی فراهم؛ تو را من چشم در راهم. شبا هنگام ، در آن دم که بر جا، درّه ها چون مرده ماران خفتگان اند؛ در آن نوبت که بندد دست نیلوفر به پای سرو کوهی دام. گرم یاد آوری یا نه ، من از یادت نمی کاهم؛ تو را من...

چرا وقتی که آدم تنها میشهغم و غصه ش قد یک دنیا میشهمیره یه گوشه پنهون می شینهاونجا رو مثل یه زندون می بینهغــم تنهـــائی اسیرت میکنهتا بخوای بجنبی پیرت میکنهوقتی که تنهـــــا میشم اشکتو چشام پر میزنهغـم میاد یواش یواش خونه دلسرمی زنهیاد اون شبها می افتمزیرمهتاب بهارتوی جنگل لب چشمه می نشستیممن و یار...